Το ιστολόγιο της Αγγελικής Π. Σούλη

Η καταγραφή των αναγνώσεων αυτών ξεκίνησε από την επιθυμία μου να μην ξεχασθούν ιδέες και συναισθήματα που κάποτε με είχαν συγκινήσει.
Γράφοντας συνειδητοποίησα ότι ο χρόνος που αφιέρωνα στην ανάλυση, σύνθεση, αξιολόγηση του έργου, μου χάριζε ένα αίσθημα δημιουργίας.
Η επαγγελματική μου απασχόληση (φιλόλογος) μου έδωσε τα κίνητρα και τα μέσα για αυτές τις αναγνώσεις. Κι έτσι με συνεπήρε το ταξίδι της ανάγνωσης και της γραφής!
Κι ανοίχτηκε μπροστά μου ένας ολόκληρος κόσμος, σχεδόν ανεξερεύνητος,της δημιουργικής ανάγνωσης και γραφής.
"Η ανάγνωση δεν μπορεί να είναι ούτε μία ούτε άπειρες" όπως τονίζει ο Ουμπέρτο Έκο, αφού η υποκειμενική ερμηνεία του γράφοντος πρέπει να δένει με τους περιορισμούς που θέτει το κείμενο.

Και μια διευκρίνιση:
Καμμιά ανάγνωση δεν μπορεί να αντικαταστήσει το ίδιο το βιβλίο αλλά μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο ανάμεσα στον αναγνώστη και στο βιβλίο φωτίζοντας το, κάνοντας το πιο κατανοητό και καλλιεργώντας συγχρόνως τη φιλαναγνωσία.



Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

"Παλιοί Λογαριασμοί", Γρ. Αζαριάδης (Αστυνομικό μυθιστόρημα), εκδ. Γαβριηλίδης 2012


  Το αστυνομικό μυθιστόρημα τις τελευταίες δεκαετίες φαίνεται να έχει περάσει από το περιθώριο της λογοτεχνίας στη σοβαρή λογοτεχνία. Η εξιχνίαση του εγκλήματος από έναν ευφυή ντετέκτιβ –που κυριαρχούσε στα πρώτα αστυνομικά μυθιστορήματα- τώρα γίνεται το πρόσχημα για να ασκηθεί κοινωνική κριτική, να καταγγελθούν η διαφθορά και η διαπλοκή του συστήματος, να περιγραφούν οι αποχρώσεις της παραβατικότητας, να αναζητηθούν τα αίτια του εγκλήματος και τα κίνητρα του εγκληματία στο κοινωνικό περιβάλλον, στο ψυχολογικό του προφίλ, στον ατομικό παραλογισμό. Με άλλα λόγια το αστυνομικό μυθιστόρημα φιλοδοξεί να παρουσιάσει την άλλη όψη της κοινωνίας, τη σκοτεινή, τη ζοφερή, όπου το Κακό φωλιάζει και βρίσκει χίλιους τρόπους να εκδηλωθεί. Άτομα απ’ τον υπόκοσμο ή φαινομενικά φιλήσυχοι πολίτες αλλά με ψυχολογικά κι υπαρξιακά αδιέξοδα που τους πνίγουν καθημερινά, ή άτομα υπεράνω υποψίας από την ανώτερη τάξη με το πάθος του χρήματος και της εξουσίας είναι συνήθως οι αντι-ήρωες των μυθιστορημάτων αυτών. Το αστυνομικό μυθιστόρημα στα 150 σχεδόν χρόνια παρουσίας του έπλασε αξεπέραστους τύπους αστυνομικών ηρώων, όπως τον Σέρλοκ Χόλμς του Ντόυλ, τον Φίλιπ Μάρλοου του Τσάντλερ, τον Πουαρό της Άγκαθα Κρίστι, τον επιθεωρητή Μαιγκρέ του Ζορζ Σιμενόν, τον αστυνόμο  Μπέκα του δικού μας Γιάννη Μαρή κι άλλους.
Ο Γρηγόρης Αζαριάδης στο πρώτο του μυθιστόρημα «Παλιοί Λογαριασμοί», που ανήκει στο αστυνομικό μυθιστόρημα, θέμα του είναι η εξιχνίαση μιας σειράς δολοφονιών, οι οποίες μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Όλα τα θύματα ανήκουν στη μεγαλοαστική τάξη, είναι πανίσχυροι παράγοντες του τόπου, ο τρόπος εκτέλεσης τους είναι πανομοιότυπος με μια σφαίρα στην καρδιά από 22άρι όπλο κι ο δολοφόνος έχει φροντίσει να μην αφήσει κανένα ίχνος που θα μαρτυρούσε την ταυτότητα του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι δολοφονίες αυτές συνδέονται μεταξύ τους. Τι κοινό τις συνδέει όμως και ποιος μπορεί να είναι ο δολοφόνος; Ο συγγραφέας Αζαριάδης με το έργο αυτό καταγγέλλει τη διαφθορά και τη διαπλοκή του πολιτικοοικονομικού συστήματος στη χώρα μας, μιλάει για το πελατειακό σύστημα που άνθησε στη μεταπολίτευση και αναφέρεται στους προδότες από τη γενιά του, την επονομαζόμενη του Πολυτεχνείου και στις ευθύνες που τους βαραίνουν για την κατάντια της χώρας μας. οι επιρροές από το γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα που αναζήτησε το έγκλημα με πολιτικά κίνητρα, είναι φανερές στο έργο του Αζαριάδη.